Ama, planladığım gibi gelişmedi, kimyam bozuluyor çünkü

Bu yüzden biraz doğaçlamam gerekiyor, affına sığınarak

Coşuyorum, sabit oturduğum tatlı titreşimler sarmalında

Çünkü sen müziksin, şarap dans ediyor,

Doğrusu da bu aslında, ben zaten çoktan vazgeçtim kendimden

Ellerimi tuttuğun sürece bir tortu bile yok aslında

Farkettim önemsiz olduğunu bunların

Gerçekler hakkında hiç bir fikrimiz yok derdim, haklıymışım

Hayalini kuracak kadar güzel olabiliyormuş gerçekler

Hayallerim artık yakın, hep yanımda

Hatta istediğim zaman sarılabiliyorum

Hafızam da hala kokun varken

Hatıralar trenine kaçak binmem gerekmiyor artık

Halkalar rahatça büyüyen spirallere kırılıyor

Hayallerim artık gerçek

Hatta mutluluk bile göz kırpıyor, gülümseyince

Huzur bile var burada ellerinde

Isınla beraber kaplıyor her yanımı

İşte bu yüzden senin adın Aşk…

Jestler yapıyoruz artık birbirimize

Karşılaşmış kalpleri kenetlemek için

Leğen kemiklerimiz perçinlenmiş gibi

Mühürlüyoruz Aşk… uygun adım da

Nasırlı gözlerime baktığın da

Olmak; mutlu, çoğul ama tekil, Biz…

Öpücüklerimizle şereflendiriyoruz, Aşk…

Planlar elbette bozulur, hayaller gerçekken

Resimleri anımsıyoruz teker teker

Sevgiyle dolmuş kırışıkların resmi, bir örnek

Şarap gibi içeceğiz bu sevgiyi yıllar boyunca

Tekil olmak için

Umudum yoktu aslında

Üzülmüyordum gerçekleşmez ise diye

Velakin sen kolunu uzattın ve elimi tuttun

Yaşamı getirdin bana, ben kendimi öldürdükten sonra

Zaman seninle değerlendi, dile benden ne dilersen

Aşk…

Kelebekler çocuğun etrafında fır dönüyordu. Güneş patlaya patlaya gülümsüyordu, çimler gülümsüyordu, ağaçlar hışırtılarıyla gülümsüyordu. Rüzgar esiyordu çünkü, çocuğun dağlardan yankılanan sesleri her yere yayılıyordu.

Çocuk ayağa kalktı, dağa yaklaşmaya başladı, dağa yaklaştıkça sesini daha çok yükseltiyordu, sevinç naraları atıyordu, koşmaya başladı ve dağ guruldadı.

Çığ düştü.

Çocuk dağla bir oldu ve büyüdü, büyüdü, daha da büyüdü.

Bir centilmen oldu.

Tek sahip olduğu şey tatlı titreşimler, umut az önce kapıdan çıkıp gitmiş ve boşluk ve sessizlik ile bırakmıştı. Yetiyordu mutlu olmasına sanki. Temelsiz bir mutluluk olsa bile.

Boşluktan ve sessizlikten istifade etti ve güzel saniyelere açtı gözlerini ve zihnini ve ruhunu… ve kalbini. Peşinden hayaller geldi ve her yerini sarmaladı, ılıktı, canlıydı ve… güzeldi…

Çocuk kalmaya yemin etmiş bu genç adam dünyanın en tatlı birkaç damla gözyaşını döktü. Gözyaşlarından bir gökkuşağı oluştu. Taçlandırmak için aşık olduğu kadının güzelliğini.

Ona dokunamıyordu, hissedemiyordu, sarılamıyordu, bırakın onu konuşamıyordu bile ve hatta göremiyordu (görmeye de kıyamazdı zaten), ama herşeyin ötesinde, doğum gününü bile kutlayamıyordu.

Yine de aşıktı. Çünkü hayal edebiliyordu, kurduğu hayallerden mutlu oluyor, pofuduk gözyaşları döküyor, gözyaşlarından gökkuşakları yapabiliyordu ve gökkuşaklarından sevdiği kadına taçlar, giysiler, küpeler, kolyeler ve aklınıza gelebilecek herşeyi yapıyordu. Ama odası bunlarla dolmuştu, bütün ihtiyacı ona vermek bunların hepsini, ama hiçbirini doğum gününde bile hediye edemiyordu. Sırf bu yüzden daha önce bir heykel yapmıştı, giydiriyordu yaptığı herşeyi.

Baktı… Sonra… Patladı… Zırlamaya başladı… Kaybetti kendini… Etrafını sarmalayan titreşimlerinin akordu bozuldu, büyüdü ve yoğunlaştı. Umut da gitmişti zaten. Kalktı yatağından ve heykelinin yanına gitti, giydirdi son yaptığını, ve baktı biraz, gözünü hırkasına sildi ve heykeline sıkıca sarıldı. Soğuktu, cansızdı ve… her şeye rağmen güzeldi.

Ama yine de bir mutluluğu bozmaya hiç niyeti yok…

Bu kadınlar olur olmadık yerlerde olur olmadık şeyler söyler. Ama öyle güzel söyler ki, tam yerine oturur, dekoratiftir söyledikleri şeyler, hayatı güzelleştirir. Zaten kendileri çok güzellerdir.

Ama hödükleri hiç sevmezler, Hödükler ilham perilerine hiç değer vermezler. Onlar sadece para, şöhret, itibar, saygı ve tensel zevklere değer verirler. İlham perilerinin yaşadığımız dünyada bir vücutları olsaydı, dünyanın üzerinden çok büyük bir yük kalkardı, bir ihtimal, bütün bu hödükler tecavüz suçundan dolayı hapishanede olurdu veya başka bir ihtimal, hödükler onları görebildikleri için yumuşarlardı ve iyi kalpli insanlar olurdu… Her halükarda hödükler dünyada olmazdı. Ama sorumlusu olduğu hödüklerin en ufak bir potansiyelleri varsa onları seve seve nazik bir beyefendiye çevirecek kadar şefkatli ve sorumluluk bilinci olan kadınlardır ilham perileri.

İyi veya kötü amaçlarının olmasını önemsemez onlar. Onlar hep söylerler söyleyeceklerini sadece onların dilini bilmen gerekir. Onların dilini bilmiyorsan sıkılırlar ve ayda yılda bir çay içmeye gelmek üzere temelli giderler. Sorumluluklarını tamamen terketmezler, dediğim gibi çok güzel ve çok sevecen kadınlardır.

Ben de bir hödüğüm. Ama biraz daha hödükten hallice bir hödüğüm. O kadar hödüğüm ki potansiyelimin olduğu konusunda kendi ilham perimi kandıracak kadar hödüğüm. Sürekli kandırdım onu. O beni eğitmeye, bana doğru yolu göstermeye çalıştı hep, bana bir gün ”Bak bu kitaplar çok güzel al bunları ve oku.” dedi ben de onu kandırmak için o kitapları aldım, ama gittim tembellik yaptım, okumadım onları. Bir sürü güzel müzikle doldurdu kulaklarımı ama ben dinlemedim, eleştirdim, ben daha güzelini yaparım dedim. O beni büyütmeye çalıştıkça ben çocuk kalmaya devam ediyordum.

O beni aslında bu yüzden çok seviyordu, hatta annemden bile çok seviyordu. Benim ilham perim bütün ilham perileri de dahil olmak üzere kadınlar arasında en güzelidir, bu yüzden beni neden sevdiğini pek anlamıyordum, ara sıra güzel hareketler yapıyordum sanırım ama artık dayanamadı ve sanırım tatile çıktı, çok yorulmuştu benim negatif enerjimin çevresinde ve belki de umudunu kesti benden, çok kızdırdım onu. Çünkü onun kadar güzel bir kadın niye benimle uğraşıyor, niye benim hayatımda, çok daha güzel bir hayat yaşayabilir benden uzaklaşarak diye düşünüyordum, ama hiç de sandığım gibi değilmiş. O benimle iken mutluymuş, o beni kusurlarımla kabul ediyormuş, o beni böyle seviyormuş. Bu yüzden bavullarını toplayıp giderken beni cezalandırdı, bana bir oyun oynadı.

Normalde ilham perileri, sorumlu olduğu erkek bir kadına aşık olduğu zaman o kadının içine yerleşir ve görevini o kişinin içerisinde yapar, hem dinlenir hem de işini yapar. Böylelikle sorumluluğunun yakınındaki bir vücuda, ruha, kalbe ve yaşama sahip olan bir varlığın içinde yuvasını kurar ve güzelleştirir onu. Aşk kadınları işte tam da bu yüzden güzelleştirir. İlham perileri işte böyle mutlu olurlar ve mutluluk saçarlar. İlham perileri mükemmeldir.

Ama benim ilham perim bana çok kızdı. Bu yüzden bütün dengeleri altüst edecek olan oyunu oynadı. Benim aşık olmamı beklemedi ve oyununu oynamak için kendine ideal bir aday seçti kendine. Özellikle benim için çok güzel birisi olmalıydı. Ayrıca tesadüfen de olsa arada bir mantık çerçevesi içinde bir şekilde görebileceğim ama ulaşamayacağım, görmek istediğim zaman göremeyeceğim birisi olmalıydı. Ki en ideal aday olarak seni seçti ve senin içine yerleştirdi. Benim hayatımdan uzaklaştı.

Benim kafama anca dank etti. Ben de kendime kompozisyon cezası verdim.

Artık onun eksikliğini her zaman her yerde hissediyorum. Ama hala bir hödüğüm, sadece kendimi düşünerek onu görmek istiyorum, tekrar yakınımda olmasını istiyorum, ama ona çok acı çektirdim ben. Bu yüzden cezamı çekmem gerek.

Konuşmak, anlatmak, unuttum anlamlarını. Ben hayatımda diyoloğu senin sayende tanıdım. Tanımaz olaydım. İhtiyaçmış meğersem ve bu ihtiyacı karşılayacak kimse yok. Karşımdakine konuşuyorum, bir umut dinlerler diye, duyuyorlar ama duvarlar dinliyor sadece. Sonra karşımdakiler kendi hayatlarından bahsediyorlar, dinliyorum, bütün dikkatimle, bütün enerjimle ve sonra ”Görüşürüz.” veya ”İyi günler.” bile demeden gidiyorlar, dinlemedikleri yetmiyormuş gibi. Değersiz hissediyorum.

Boşaltsınlar beyinlerini üzerime, gönüllerince, ben ne de olsa bir gün, gördüğüm her duvarı kanım ile boyayarak dertlerimi atarım. Duvarlar kan istiyor. Duvarlar dışavurum istiyor. Duvarlar paylaşım istiyor. Ben zaten bunları insanlar ile yapamadığımdan böyleyim.

Eve geldim, eşyalara baktım, duvarlara baktım, sonra tavana çevirdim yüzümü ve ellerimi havaya kaldırdım. Sadece keçiliğim tuttu, seslendim zamana, seslendim aşka, seslendim şansa ve fısıldadım sana.

Tamam… Kendimi yeterince değersiz hissediyorum. Hadi patlatın şampanyaları, nerede konfetiler, çıkın saklandığınız yerden…

Doğal olarak duymadın… İşte şimdi kendimi yeterince değersiz hissediyorum.

Duvarlar dinledi beni ama. Hatta bir zamanlar Mona Lisa’nın asılı olduğu duvar ”Hoşgeldin” dedi.

Sadece yok olmak istiyorum.

Bütün gün boyunca seni düşündüm. Seni yanımda hayal ettim, gözlerini önüme getirdim, seni bulunduğum yere getirmeye çalıştım. Bir tesadüf yaratmak için…

Telepati gücüm olsun diye bugün ellerimi, kulaklarımı, gözlerimi, herşeyimi verebilirdim, sadece sana bir şeyler söyleyebilmek için.

Hiç kimse bir şey hissetmedi… Hiç kimse… Hepsi gitse ve sadece sen olsan hayatımda keşke… Sıfat önemli değil…

Gözlerimi şimdi  göz kapaklarım kapatıyor… ve uyuyorum, bütün ümitlerimi tüketmiş olarak uyanacağım yarın.

Ama hep aradılar, seni değil belki, ama görülmeye değer bir şeyi en azından, nafile, aradıkça kaçırdılar. Sen apayrı bir konusun, sen hep benden önce veya benden sonra geldin bulunduğum mekanlara, bu yüzden tesadüf olasılığı bile yoktu, ya da hep ötesinde veya berisindeydin bulunduğum zamanların ya da öyle bir şey. Sonuçta seni hiç göremedim.

Bir de gözlerimi güzel bulur insanlar… Sadece bu yüzden ben öyle düşünmüyorum.

Belki görürüm diye de hep hazır görünüyordum, her seferinde tam olarak olmasa da kabul edilebilir ölçülerde, iyi giyimli, temiz, düzgün.

Şikayetim yok, çünkü biliyorum, ne kadar görmek istersem, ne kadar aklımı seni görmeye yorarsam seni göremeyeceğim. Çünkü aslında tam olarak hazır değilim, bilinçdışında hiç bir şey başaramadığımı düşünüyorum, aptal ve yarımım ben, daha bir beyefendi olamadım.

Ne zaman aramayı bırakırsam ve aramaya doyarsam, ne zaman ki törpülenmiş umudum yok olursa, o zaman olacağım. Belki seni ancak o zaman görürüm, çünkü o zaman gerçekten hazır olurum.

Yinede kaçabiliyorum, saçma sapan şeylere kafamı yorarak. Ama bu seni kalbimden çıkarmama yetmiyor çünkü kalbim hiçbir şekilde kendini saçma sapan şeylere yordurmuyor. Aklım yorulduğunda yine geliyorsun sen ve darmadağın ediyorsun beni. Ama artık yeter, sana gerçekten borçlu hissediyorum, bazı şeyleri kazanmamı sağladığın için. Hiç umudum olmasa bile layık olmak istiyorum sana. Eğer yaşayacaksam senin için yaşayayım, ben zaten kendimi seneler önce kaybetmişim, varsın uykularım senin için kaçsın, varsın kafam sadece senin için çalışsın, ne yapıyorsam sadece senin için yapayım.

Sen bana çocukluğumda kalbimde bulunan, o metal topu geri verdin. Farkında bile değilsin. Muhtemelen abarttığımı düşünüyorsun bu kadar bulanık olaylardan bu kadar anlam çıkarmama. Her sanatçı eserine anlam yüklendiğinde böyle bir tepki verir. Sadece bir kereliğine bende düşündüm ”Acaba abartıyor muyum? Bunlar gerçek mi yoksa sadece böyle mi düşünüyorum?” diye sordum kendime. Hatta daha da ileri gidip ”Acaba sadece motivasyonumu kaybettim diye kendime tutunacak bir dal mı arıyorum?” diye de sordum fakat bu soruyu sormama gerek bile yok. Zira o metal top gerçek ve gerisi tamamen teferruat.

Aylardır seni, gözümün ucuyla bile, göremesemde hep bir yerlerdesin, hissederek veya düşünerek veya tamamen kavramsal boyutlarda. Gördüm zaten seni yeterince fakat konuşamadım daha doğrusu sana söylemek istediğim veya düşündüğüm bir çok şey var ve bunların artık bilinçaltımın derinliklerinde kaybolmasını istemiyorum, acıttığından değil, acılar geçici, özelliklede sen bu kadar güzel iken. . .

Konu sen olunca hiçbir şansım yok ama. Hiçbir baltaya sap olamadım bu yüzden hiç ümitlenmiyorum. Ama bugünden tezi yok çabalayacağım. Senin için dünyadaki en başarılı erkeklerden biri olacağım. Şu anda küçümsediğim vasatlığa bile ulaşamadım, diplerde sürünüyorum, fakat bu böyle gitmeyecek.

Bundan böyle hiçbir yere geç kalmayacağım, seninle buluşacağımı düşünerek. Sen hep hayatımı izliyormuşsun gibi davranacağım. Yazı yazarken sen okuyacakmışsın gibi yazacağım, imla kurallarına dikkat ederek, müzik yaparken veyahut enstrüman çalarken tam karşımdaymışsın ve beni dinliyormuşsun gibi çalacağım. Gözlerin yanmasın diye odamda çok sigara içmeyeceğim, havalandıracağım odayı. Sabah uyandığımda koşup yüzümü yıkacağım çapaklarımı görme diye. Her ne yaparsam hepsini elimden geldiğince en iyi şekilde yapacağım. Yolculuklarda hiç yalnız hissetme gafletine düşmeyeceğim, en güzel tarafı, çünkü sen hep etrafta bir yerlerde olacaksın.

Uzaksın veya yakınsın dert değil. Özünle ve varlığınla iliklerime kadar işledin zaten.